groeien in een stroomversnelling...

"Je bent pas klaar met groeien als je dood bent. Flavie is nu klaar met groeien."
(Flavie is/was het hangbuikvarken op school dat helaas het leven heeft gelaten...)

Dit wist ze me te vertellen in aanloop van haar feest.

Zijzelf is in elk geval springlevend, na dit, nu dit...

over groeien gesproken...

Amper een week na het mooie groeifeest wordt het duidelijk dat hier ontzettend gegroeid wordt... 

Sinds vorig weekend is Stien haar voortandje kwijt... En het tandje ernaast staat ook al helemaal wiebellos! 

Ondertussen kreeg ik van opie (dankjewel!) een heleboel foto's van het groeifeest, dus laat ik jullie graag nog even meekijken. 

Maar eerst dit: Stien wou eigenlijk oorspronkelijk mijn eigenste eerste communiekleedje aandoen, dat van bijna 30 jaar geleden... Dit dus, in 't echt in lichtblauw en wit...

Het hangt nog in de kelder bij mijn ouders, en Stien heeft het eens aangedaan... Maar toegegeven, geen echt goed model voor een sprietje als Stien... Ik ben dan ook blij dat ik haar heb kunnen overtuigen van een nieuw kleedje! 

Van de overschot van de stof maakte ik trouwens zakjes waarin heerlijk snoepjes van hier verpakt werden. 

En dan nu nog een beetje groeifeestdagdochtermijmeringen...

Toen nog met tandje!

Misschien een beetje gewaagd (3 generaties...), gingen we voor een Thaise menu van hier. Het viel gelukkig bij iedereen in de smaak, oef!

Dessert van hier, mmm!

En of die cupcakes lekker waren! (al lijkt het misschien niet zo...)

Hoogstwaarschijnlijk vallen de oorringen op deze foto niet echt op (de beste foto die ik kon vinden), maar ik wou toch nog even vermelden dat ze speciaal gemaakt werden, en perfect pasten bij mijn outfit! Hier zie je ze in de maak, en hier is nog veel meer moois te vinden. Nog eens merci hé, naaimaatje! ;-)

My little big girl...

...heeft een stap gezet... Zaterdag deed ze haar eerste communie én groeifeest. 

Een prachtig feest was het, thema 'bomen'. Over groeien en loslaten, 'ge moogt zijn wie ge zijt', een plaatsje zoeken in het bos, altijd maar opnieuw, seizoen na seizoen, ...

Op de school van Stien wordt de invulling van de viering(en) aan de ouders van de kinderen toevertrouwd. Een intensief werk, maar het geeft zoveel voldoening... De snoetjes van alle 22 kinderen zaterdag, onbeschrijflijk... Ze genoten met volle teugen, en zij niet alleen! Ik geef toe, ik heb even een traantje weggepinkt, emotie, vooral fierheid. Fierheid en trots op al die mooie kinderen, en dan vooral op dat ene kleine grote meisje... 

Ach, ik zou nog wel even kunnen doorgaan, maar daar zitten jullie waarschijnlijk niet op te wachten... Valt het op dat ik ervan genoten heb? 
Dan laat ik jullie nu even meegenieten van mijn dochter!

Eigenlijk wil ik jullie vooral het kleedje laten zien...

Na een aantal testversies, is het misschien niet helemaal geworden wat jullie verwacht hadden, maar hé, er hoort wel een verhaal bij...

Het stofje is echt vintage, jawel... Minstens 50 jaar oud, echte zijde uit het Oosten. De buurvrouw van mijn ouders was ontzettend handig en verzamelde vanalles en nog wat om mee te knutselen en te prutsen. Via haar man, die handelde in stoffen, is er o.a. ooit een rol echte zijde bij haar terechtgekomen. Na haar overlijden ruim 10 jaar geleden, besloot haar dochter, die niet zo geïnteresseerd was in al die stofjes van haar moeder, om deze en andere stoffen en toebehoren aan mijn moeder te geven, wetende dat zij wel naaide en dit met dank zou aannemen. 
Al jaren ligt de rol stof dus in de kelder bij mijn moeder, zorgvuldig opgeborgen, want (minstens emotioneel) wel van belangrijke waarde. Te wachten op een bestemming. Die nu eindelijk gekomen is... Het stofje is echt prachtig van kwaliteit en dessin, maar wel vrij fragiel... Ik heb even goed moeten slikken vooraleer ik er mijn schaar in durfde zetten, maar ik ben zo ontzettend blij met het resultaat. 
En de dochter nog het meest van al, een echt zwierkleedje, mét (zelfgemaakte) tule-rok!
Maar goed, genoeg verteld, ik laat jullie nog even meegenieten...

Een filmpje heb ik niet, maar zo kunnen jullie zich het zwier-effect misschien wel een beetje voorstellen...

Voor de geïnteresseerden: het patroon is een aangepaste versie met kapmouwtjes uit stof-voor-durf-het-zelvers, een beetje op maat gemaakt voor de smalle dochter. Vandaar de eerdere testjurkjes! 

Van de viering zelf heb ik geen foto's. Ik startte wel met fotograferen bij het begin van de viering, bij de levenscirkel met meter en peter. 

(En ja, met kousenbroek en truitje, ondanks de prachtige dag was het toch frisjes...)
Het vervolg van de viering werd binnen gedaan, met o.a. deze foto als resultaat...

Dus besloot ik maar wijselijk om het fototoestel weg te steken en verder gewoon ten volle te genieten van de vieringen... Want zo'n mooie momenten kunnen nu eenmaal moeilijk op beeld geplakt worden...

Et voilà, elle est partie!

Deze morgen bracht ik niet één, maar twee dochters naar school! Jawel, ons jongste spook mag vanaf vandaag ook tot de schoolgaande jeugd gerekend worden... 
Jeugd, jaja, peuterpuberteit, kent u dat? Maar dit maar terzijde...

Beide dochters stonden enthousiast op deze morgen. We zijn dat hier niet echt gewoon ('t zijn nogal langslapers die niet zo goed uit hun bed kunnen, vooral de oudste), dus dat was al een leuk begin van de dag. Lio zag 'naar school gaan' helemaal zitten, en Stien was gewoon apetrots dat haar kleine zusje vanaf nu mee mag naar school. Beiden content!

Lio poseerde maar al te graag met haar boekentasje, net voor vertrek. Ze zag het helemaal zitten! 

En met zorgzame grote zus in de buurt, was mijn moederhart wel gerustgesteld...

Niet dat ik ooit twijfelde aan het goede verloop van de eerste schooldag, ze is er al wel langer dan vandaag klaar voor... Ze deed direct haar jasje uit, en ging spelen. 

En daar stond ik dan... 

Ik heb nog moeten gaan vragen om een zoen te krijgen... Zwaaien? No way, mama, veel te druk bezig! Ik heb nog even aan 't raam staan kijken, 't leek alsof ze niet anders gewoon was. En dat was wat ik 's avonds ook te horen kreeg: alsof ze nooit anders geweten heeft, go with the flow... Ik geef toe, liever zo dan anders...

Maar toch, ik had niet gedacht dat het me zoveel zou doen, mijn kleine grote meid nu ook al naar school...

klasrokjes: the sequel

Zoals jullie even geleden hier konden lezen, werden al een aantal klasgenootjes van Stien van verjaardagsrokjes voorzien... Na de 6-jaar-feestjes, zijn tegenwoordig al de 7-jaar-feestjes aan de beurt, hoera! (al moeten wij daar wel nog even op wachten...)

Bij verjaardagsfeestjes horen uiteraard cadeautjes, en nu ik het toch al wat in de vingers heb... Blijkbaar worden de rokjes door de meisjes ook gesmaakt, en dat is natuurlijk het belangrijkste!

Onlangs werd nog een gele versie gemaakt, kwestie van toch al een beetje lente uit te stralen. 

Ik was de vorige keren niet zo helemaal tevreden van het rolzoompje onderaan, dus ging ik er deze keer gewoon 2 keer over, véél beter!

Vandaag mocht Stien opnieuw naar een feestje, dus trok ik deze week naar deze prachtige nieuwe bakstenen winkel om een nieuw kleurtje gabardine te halen... Want ja, elk rokje moet uiteraard uniek en anders zijn, en ja, mijn voorraad kleurtjes gabardine was op... Echt handig, koekepeertje zowat om de hoek! Ik koos deze keer voor oranje, in combinatie met blauw.

Rood, oranje, geel, groen en blauw zijn er al. Nu nog 'indigo' en 'violet' en de regenboog is compleet?!

In elk geval: fijne verjaardag, meisjes!

Mijn Maakdag-jurkje

Eindelijk vond ik wat tijd om mijn zondagse Maakdag-creatie af te werken, te fotograferen, en nu nog te bloggen. (Iemand trouwens een idee waar je tijd kan kopen? Of is het overal uitverkocht?)

Vorige zondag trok ik dus naar Gent om bij deze dame deze workshop te volgen.
Ja, we hebben hier een communicantje in huis, en nee, dit wordt niet haar communiejurkje... Maar toch een modelletje dat ik nog vaker zal maken!

Voor mij was het gegeven op zich al een zaligheid: een ganse namiddag rustig en ongestoord kunnen naaien, in goed gezelschap, onder deskundige begeleiding en met een hele hoop tips en trucjes. Heel wat interessante weetjes staan ondertussen al geblogd, qua naslagwerk kan dat dus wel tellen!

Dat je als kers op de taart op het einde van de dag een jurkje meeneemt naar huis, dat maakt het verhaal gewoon compleet...

Het stofje, daarvan wist ik onmiddellijk dat dit voorbestemd was voor een zwierig jurkje.
Ik vond het bij de stoffenkamer, en vond er ineens ook een bijpassend paspelbandje bij... Goud, ja... Voor een prinses mag dat wel hé?

Het patroon kregen we kant en klaar geleverd, uiteraard uit het boek. Maar met speciale wensen: een smal 6-jarig meisje. Maat 110-116 werd het dus, verlengd (dankje Griet!). En uit ervaring bij het maken van het vorige kleedje, versmalde ik het bovenstukje ook deze keer 4 cm in omtrek.
Ook de rokdelen waren reeds voorgeknipt en al. Maar ik kon het niet laten om de delen toch iets breder te maken, want een zwierrokje mag echt wel zwieren hé...

Tot daar mijn eigen durf. Voor de rest volgde ik vol vertrouwen en nauwgezet de instructies. Met een zeer bevredigend resultaat!

Helaas kon ik het jurkje de avond zelf niet meer tonen aan Stien, ze lag al zalig in dromenland. Maar haar snoet als ze het kleedje de volgende ochtend zag, daar werd ik helemaal week van... Ware het niet dat ik het kleedje nog moest omzomen (ik wou het haar eerst aanpassen), ze had het maandag al direct aangedaan.
Ze poseerde vanavond dan ook maar wat graag voor de camera...

En o ja, dat kraagje en die mouwtjes, I love it...

Er werden nog heel wat mooie kleedjes genaaid zondag, ik kon er hier al eentje geblogd vinden. Als iemand er nog eentje vindt op het net, laat het mij weten hé! 

petit pan speldenkussentje

Het zit al een eindje in mijn hoofd, maar vorige week is het er eindelijk eens van gekomen: een nieuw speldenkussentje! 

Ik hou graag alles gesorteerd, dus wou ik een speldenkussentje waarop ik mijn spelden gesorteerd kan houden: die met gekleurde bolletjes bij elkaar, die zonder gekleurde bolletjes bij elkaar, de naainaalden bij elkaar,...

Ik kreeg het idee om er gewoon een kubus van te maken, dat geeft zo maar eventjes 6 sorteerplaatsjes!

En laat het nu net passen dat ik 6 petit pan stofjes in huis had, my favourites... 

Dus, tadaa!

Zondag, op de Maakdag (tijdens deze workshop), ga ik eens testen of dit een goed systeem is... 
Wie van jullie komt ook?

plant eens een bos

Dat deden we deze namiddag. Samen met nog een heleboel andere ouders en kinderen.
Een geboortebos dus. 
We deden dit al eens zo'n 5 jaar geleden, deze keer was het de beurt aan de kindjes geboren in o.a. 2010.

Gewapend met laarzen, spade, schopjes, rakel én boompjes trokken we richting bos-in-wording.

De kindjes hadden elk hun eigen schopje, en vulden geconcentreerd de put om het boompje te kunnen planten.

Nog eventjes goed aandrukken, zodat het boompje niet omvalt...

Symbolisch mochten we aan de boompjes, deze keer eiken en lindes, een naamkaartje hangen. Wij kozen ervoor om er een geboortekaartje aan te hangen. 't Is toch een geboortebos, nietwaar...

Zie eens hoe fier ze is op haar boompje! 

We hopen dat de boompjes goed groeien, zodat hier binnen enkele jaren al een bosje zichtbaar wordt. Maar de liefde waarmee de boompjes geplant zijn (ze overlaadde haar boompje met zoentjes), eigenlijk kan dit gewoon niet misgaan...

Dus als jullie langs de E40 van kust richting binnenland rijden, en jullie passeren dit bord

kijk dan eens naar links. Daar staan nu wel nog piepkleine boompjes, maar wacht maar tot de kindjes groot zullen zijn...