Finally...

Het "piepollekleedje"! 

Na mijn oproep is het hier een beetje stil geweest... Niet alleen het zoeken (en vinden!) van het stofje, maar ook andere omstandigheden zorgen er tegenwoordig voor dat mijn naaimachine wat onder het stof staat... En dat mag je gerust letterlijk nemen, de setting van de "fotoshoot" zal dat wel duidelijk maken! 

Via zus 3 kwam ik bij haar terecht, en even dreigde het alsnog mis te gaan... Ik stuurde een mailtje, maar kreeg geen reactie... Onder het motto "ik heb toch niets te verliezen" stuurde ik nogmaals een mailtje, deze keer met resultaat! Het antwoord op het eerste mailtje bleek te zijn verdwaald op het www, kom dat tegen... Maar na wat aangenaam over-en-weer-gemail, kwam ik alsnog in het bezit van een lapje stof, waardoor ik mijn project volledig naar de zin van mijn dochter kon afwerken!
En het moet gezegd, haar service, dat is gewoon top!

Maar dan nu, het resultaat van al die moeite...
Bovenstukje is de "Blush" uit Homemade Mini Couture; die pofmouwtjes, heerlijk! Achteraan gaat het dicht met rode kamsnaps.
In het kraagje verwerkte ik een stukje biais, zodat er een mooi rood randje is.
Het rokdeel maakte ik volgens deze aanwijzingen. 
En tussenin stak ik een rijtje "piepolletjes"... Aja, dat moest, na dit rokje voor de ene dochter, wou de andere per se ook van die dingen...
En om het helemaal af te maken, deden we deze namiddag na school van "fotoshoot"...

En dit is momenteel waar wij wonen (boven welteverstaan)...

Nog enkele maanden tanden bijten dus...

blauwe stof: koekepeertje
stof 'love birds': gemaakt en tant-an
"piepolletjes": veritas

kindjes rond m'n hals...

Ik loop al een eindje rond met het idee, het is er eindelijk eens van gekomen...

In oktober lieten we een prachtige fotoshoot doen bij Hazel Neels. Verliefd op de foto's - aja, want mijn kindjes staan erop... ;-) - wist ik dat ik er héél vaak zou willen naar kijken. Dus troonde ik naar De Banier om bedrukbaar krimppapier, zodat ik de foto's daarop kon afdrukken. 
Krimppapier, ik blijf het een spannend iets vinden... Ongelooflijk dat dit telkens opnieuw goed komt...

Het was even zoeken naar de juiste afmetingen, maar na 2 pogingen is het me gelukt te verkrijgen wat ik wou. 

In de Zahia kocht ik alle bijhorende accessoires, waarna ik deze namiddag alles bij elkaar bracht. 
Met dit als resultaat:

Mijn kindjes altijd dicht bij mij...

mijn 3-jarig ijsjesmeisje

Bloggen, wat is dat ook alweer? Juist ja...

Dit gezegd zijnde, een postje over een kleedje dat al ruim 3 maand meegaat en bijna telkens rechtstreeks van wasmachine naar lijfje gaat (als het weer het toelaat tenminste...).

Dit weekend werd het gedragen voor een speciale gelegenheid... 3 jaar werd ons klein spook! Ik kan er precies nog steeds niet goed bij... d-r-i-e jaar al...

Maar soit, het kleedje dus. Hetzelfde model als dit, maar dan aangepast aan de draagster... 

Het stofje heb ik al een tijdje liggen, het komt van over de plas... Toen mijn moeder vorig jaar bij haar zus op bezoek ging in Canada, bracht ze voor mij o.a. dit stofje mee. Ik was er van in 't begin echt weg van, maar durfde het niet echt aan om erin te knippen... Tot ik het juiste patroon gevonden had, mét kapmouwtjes en kraagje inclusief!

Het rokdeel mocht wel zwieren, maar de ijsjes moesten natuurlijk wel rechtop staan. Hier werd het rokdeel daarom in 6 delen gemaakt, maar daar zat nu wel een probleem... Ik wou namelijk de rits laten doorlopen in het rokdeel, en niet enkel in het bovenstuk. Met een pamperkontje (helaas nog steeds, ondanks verwoede pogingen om er vanaf te geraken...) vreesde ik namelijk dat ik het kleedje anders niet zo makkelijk aan zou krijgen... Dus moest het rokdeel gewoon in 8 delen, zodat er middenachter ook een naad kwam om de rits in te laten doorlopen. Probleem opgelost? Niet echt, want dan zou ik middenvoor ook een naad krijgen... 
Ik heb er wel even over zitten (liggen, 's nachts bijvoorbeeld) piekeren, maar uiteindelijk was ik er helemaal uit wat ik zou doen: een rok uit 8 delen, maar de voorste 2 delen aaneen geknipt, in 1 stuk stof. Dus eigenlijk 7 delen, waarvan het voorste deel dubbele grootte heeft als alle andere 6 delen...

En terwijl ik toch bezig was, kon ik maar beter verder doen met mijn foliekes... 
Heeft iemand al de rechtopstaande gelijke ijsjes gezien op de kapmouwtjes?
En verder een doorlopende print op de rug bijvoorbeeld...

Of een siernaadje voor het omzomen...

Het kleedje gaat, zoals gezegd, dus al eventjes mee. Maar het foto's maken ervan lukt niet altijd even goed... Eentje van nu en eentje van dan, ongelooflijk om te zien hoe ze in de laatste 3 maand veranderd is...
Ach, ik zou er zo in willen bijten, in mijn ijsjesmeisje...

Het onderrokje is een tulerokje uit de zeeman, jawel... Het past wonderwel onder het kleedje en geeft het extra volume. En de dochter waant zich een echte prinses!

En prinsessen, die dragen kronen, niet? Zeker als ze 3 jaar worden! Deze week werd dus een bijpassende kroon gemaakt, volgens hét patroon...

Samen met klaspop Antje, die dit weekend op bezoek was, zat ze al helemaal klaar om de kaarsjes uit te blazen... 

En 3-jarige meisjes, die mogen wel eens op de tafel staan om te tonen hoe groot ze al zijn hé...

Stof: Canadees stofje, geen merk te vinden, gekregen (dankje, mama!)
Patroon: basis uit 'stof-voor-durf-het-zelvers' met aanvullingen (kapmouwtjes en kraagje)

Et voilà, elle est partie!

Deze morgen bracht ik niet één, maar twee dochters naar school! Jawel, ons jongste spook mag vanaf vandaag ook tot de schoolgaande jeugd gerekend worden... 
Jeugd, jaja, peuterpuberteit, kent u dat? Maar dit maar terzijde...

Beide dochters stonden enthousiast op deze morgen. We zijn dat hier niet echt gewoon ('t zijn nogal langslapers die niet zo goed uit hun bed kunnen, vooral de oudste), dus dat was al een leuk begin van de dag. Lio zag 'naar school gaan' helemaal zitten, en Stien was gewoon apetrots dat haar kleine zusje vanaf nu mee mag naar school. Beiden content!

Lio poseerde maar al te graag met haar boekentasje, net voor vertrek. Ze zag het helemaal zitten! 

En met zorgzame grote zus in de buurt, was mijn moederhart wel gerustgesteld...

Niet dat ik ooit twijfelde aan het goede verloop van de eerste schooldag, ze is er al wel langer dan vandaag klaar voor... Ze deed direct haar jasje uit, en ging spelen. 

En daar stond ik dan... 

Ik heb nog moeten gaan vragen om een zoen te krijgen... Zwaaien? No way, mama, veel te druk bezig! Ik heb nog even aan 't raam staan kijken, 't leek alsof ze niet anders gewoon was. En dat was wat ik 's avonds ook te horen kreeg: alsof ze nooit anders geweten heeft, go with the flow... Ik geef toe, liever zo dan anders...

Maar toch, ik had niet gedacht dat het me zoveel zou doen, mijn kleine grote meid nu ook al naar school...

plant eens een bos

Dat deden we deze namiddag. Samen met nog een heleboel andere ouders en kinderen.
Een geboortebos dus. 
We deden dit al eens zo'n 5 jaar geleden, deze keer was het de beurt aan de kindjes geboren in o.a. 2010.

Gewapend met laarzen, spade, schopjes, rakel én boompjes trokken we richting bos-in-wording.

De kindjes hadden elk hun eigen schopje, en vulden geconcentreerd de put om het boompje te kunnen planten.

Nog eventjes goed aandrukken, zodat het boompje niet omvalt...

Symbolisch mochten we aan de boompjes, deze keer eiken en lindes, een naamkaartje hangen. Wij kozen ervoor om er een geboortekaartje aan te hangen. 't Is toch een geboortebos, nietwaar...

Zie eens hoe fier ze is op haar boompje! 

We hopen dat de boompjes goed groeien, zodat hier binnen enkele jaren al een bosje zichtbaar wordt. Maar de liefde waarmee de boompjes geplant zijn (ze overlaadde haar boompje met zoentjes), eigenlijk kan dit gewoon niet misgaan...

Dus als jullie langs de E40 van kust richting binnenland rijden, en jullie passeren dit bord

kijk dan eens naar links. Daar staan nu wel nog piepkleine boompjes, maar wacht maar tot de kindjes groot zullen zijn...

een heerlijk dagje eigen stad

Vandaag was een gezinsdagje in eigen stad. Met heel wat toevalligheden en ongeplandheden, maar hé, dat is gewoon dubbel genieten!

Deze middag gingen we, bij wijze van voorproeven, heerlijk eten in de Narai Thai. Een beetje een gokje, want we hebben zowel een relatief gemakkelijke als een nogal moeilijke eter... En weet je wat? De moeilijke eter heeft ontzettend zitten smullen! 

Thais eten op een bepaald feestje eind april, 't is goedgekeurd door de dochter in kwestie (oef)!

Dat verdiende natuurlijk een dessertje, en waar kan je beter naar toe dan naar Da Vinci voor overheerlijk ijs! 

En toen was er even twijfel, wat zouden we doen? Toch maar richting Heist vertrekken naar de schoonouders en carnaval, of in eigen stad blijven? Voor ons was de keuze al snel gemaakt, maar wat zouden de kindjes eigenlijk het leukste vinden? 

Wijselijk hebben we maar gezwegen over het c-woord, en Stien wou wel nog eens naar 'het concertgebouw'... dus tijd voor 'Sound Factory'!

Een echte aanrader is dat! De beiaardklokken en 'kilo ohm' vielen zeer in de smaak. 

Toen we buiten kwamen, zagen we een behoorlijke drukte aan het concertgebouw, met heel wat kinderen. Bleek er een familievoorstelling te zijn. Hmmm, zou dit te doen zijn met een bijna 2,5-jarige? Ah ja, waarom niet... Op de valreep konden we nog 4 tickets-naast-elkaar bemachtigen, en genoten van de voorstelling 'Koningin van de nacht'.

De concentratie waarmee de kindjes luisterden naar de muziek en het kinderkoor, heerlijk...

En nu? Genieten we nog even na met een glaasje wijn in de zetel, terwijl de meisjes al in dromenland zijn...

Brugge, heerlijke stad om te wonen...

naaiweekend 1.2.: zachte mango

Mijn tweede project dat ik maakte op naaiweekend is eigenlijk eentje dat niet echt op mijn to-do-lijstje stond - hoewel dat lang genoeg was om een ganse week te kunnen vullen...

Nadat ik bijna de ganse zaterdag aan dit bezig was, had ik zondagvoormiddag wel zin in een snel-klaar-project. Tweede voorwaarde was dat ik toch ook wel iets voor de andere dochter moest meebrengen hé... Dus werd het dit, met mouwtjes en achterpand in superzachte gele velours, en voorpand in rode sterretjestricot:

Patroontje kon ik van haar lenen, voorzienig als ze was had ze haar ganse map bij met dit patroon uit een ottobre in alle maatjes!

Lio was er direct verslingerd aan toen ze het zag, en Stien noemde haar prompt 'zachte mango' toen ze 't aan had... Tja... 

Zalig toch, zo'n impulsief project dat zo in de smaakt valt!

Gele velours: koekepeertje
Sterretjestricot: Verkempinck

feest voor Lio!

Dit weekend was een feestweekend. Zaterdag werd Lio 2 jaar! Een dag waarbij ik af en toe wel wat week en emotioneel werd, ons kleine meisje, 2 jaar al... Terugblikken op de geboorte van Lio, ik geef toe, ik kan daar wel van genieten. Ok, ik heb ook wel afgezien en zo, maar toch, naast het breken van de vliezen is het verder helemaal natuurlijk verlopen, en uiteindelijk is ze in bad ter wereld gekomen. Een mooie herinnering, ik zeg het u. 

Maar goed, we zijn 2 jaar verder dus... En dat moest gevierd worden! De dag zelf, zaterdag dus, was een gezinsdagje (nadat ikzelf in de voormiddag eerst nog moest werken, as usual...). Maar vandaag, zondag, was er groot feest! 
De feesttafel werd buiten klaargezet, al hebben we lang getwijfeld of we toch niet alles binnen zouden doen (zie die dreigende donkere wolken...).

Maar van zodra ons feestvarken uit haar bedje kwam, kwam ook letterlijk het zonnetje erdoor, hoera!!

De kroon werd deze morgen nog snel in elkaar geknutseld (met schaamrood op de wangen moet ik toegeven dat we die bijna vergeten waren...). Een beetje gebaseerd op dit exemplaar, maar dan uit vilt, wegens tijdsgebrek om nog lang achter de naaimachine te zitten...

Maar hé, wat komt daar aan?

Njamie, taart!

Eventjes blazen,

en smullen maar!

Natuurlijk kwamen er ook heel wat cadeautjes aan te pas, waaronder dit prachtige loopfietsje (ok, ze kreeg het eigenlijk al een paar maand terug, aan het begin van de zomer, zodat ze er al heel wat deugd van kon hebben, maar ssst, het is dus een verjaardagscadeautje hé...).

Morgen wordt nog een klein feestje gevierd met de vriendjes en vriendinnetjes van de crèche. En daar hoort natuurlijk een traktaat bij! Deze inspiratie kwam net op tijd, want die van mij wou maar niet komen... Merci voor het delen van je fantastische ideeën, Riet, en sorry, maar ik heb je eigenlijk gewoon nagedaan... Met dit als resultaat:

En een aantal van mijn 'beloningsstickertjes' aan de achterkant...

Hopelijk heb je evenveel genoten als wij, lieve kleine grote meid, dikke zoen!