Finally...

Het "piepollekleedje"! 

Na mijn oproep is het hier een beetje stil geweest... Niet alleen het zoeken (en vinden!) van het stofje, maar ook andere omstandigheden zorgen er tegenwoordig voor dat mijn naaimachine wat onder het stof staat... En dat mag je gerust letterlijk nemen, de setting van de "fotoshoot" zal dat wel duidelijk maken! 

Via zus 3 kwam ik bij haar terecht, en even dreigde het alsnog mis te gaan... Ik stuurde een mailtje, maar kreeg geen reactie... Onder het motto "ik heb toch niets te verliezen" stuurde ik nogmaals een mailtje, deze keer met resultaat! Het antwoord op het eerste mailtje bleek te zijn verdwaald op het www, kom dat tegen... Maar na wat aangenaam over-en-weer-gemail, kwam ik alsnog in het bezit van een lapje stof, waardoor ik mijn project volledig naar de zin van mijn dochter kon afwerken!
En het moet gezegd, haar service, dat is gewoon top!

Maar dan nu, het resultaat van al die moeite...
Bovenstukje is de "Blush" uit Homemade Mini Couture; die pofmouwtjes, heerlijk! Achteraan gaat het dicht met rode kamsnaps.
In het kraagje verwerkte ik een stukje biais, zodat er een mooi rood randje is.
Het rokdeel maakte ik volgens deze aanwijzingen. 
En tussenin stak ik een rijtje "piepolletjes"... Aja, dat moest, na dit rokje voor de ene dochter, wou de andere per se ook van die dingen...
En om het helemaal af te maken, deden we deze namiddag na school van "fotoshoot"...

En dit is momenteel waar wij wonen (boven welteverstaan)...

Nog enkele maanden tanden bijten dus...

blauwe stof: koekepeertje
stof 'love birds': gemaakt en tant-an
"piepolletjes": veritas

mijn 3-jarig ijsjesmeisje

Bloggen, wat is dat ook alweer? Juist ja...

Dit gezegd zijnde, een postje over een kleedje dat al ruim 3 maand meegaat en bijna telkens rechtstreeks van wasmachine naar lijfje gaat (als het weer het toelaat tenminste...).

Dit weekend werd het gedragen voor een speciale gelegenheid... 3 jaar werd ons klein spook! Ik kan er precies nog steeds niet goed bij... d-r-i-e jaar al...

Maar soit, het kleedje dus. Hetzelfde model als dit, maar dan aangepast aan de draagster... 

Het stofje heb ik al een tijdje liggen, het komt van over de plas... Toen mijn moeder vorig jaar bij haar zus op bezoek ging in Canada, bracht ze voor mij o.a. dit stofje mee. Ik was er van in 't begin echt weg van, maar durfde het niet echt aan om erin te knippen... Tot ik het juiste patroon gevonden had, mét kapmouwtjes en kraagje inclusief!

Het rokdeel mocht wel zwieren, maar de ijsjes moesten natuurlijk wel rechtop staan. Hier werd het rokdeel daarom in 6 delen gemaakt, maar daar zat nu wel een probleem... Ik wou namelijk de rits laten doorlopen in het rokdeel, en niet enkel in het bovenstuk. Met een pamperkontje (helaas nog steeds, ondanks verwoede pogingen om er vanaf te geraken...) vreesde ik namelijk dat ik het kleedje anders niet zo makkelijk aan zou krijgen... Dus moest het rokdeel gewoon in 8 delen, zodat er middenachter ook een naad kwam om de rits in te laten doorlopen. Probleem opgelost? Niet echt, want dan zou ik middenvoor ook een naad krijgen... 
Ik heb er wel even over zitten (liggen, 's nachts bijvoorbeeld) piekeren, maar uiteindelijk was ik er helemaal uit wat ik zou doen: een rok uit 8 delen, maar de voorste 2 delen aaneen geknipt, in 1 stuk stof. Dus eigenlijk 7 delen, waarvan het voorste deel dubbele grootte heeft als alle andere 6 delen...

En terwijl ik toch bezig was, kon ik maar beter verder doen met mijn foliekes... 
Heeft iemand al de rechtopstaande gelijke ijsjes gezien op de kapmouwtjes?
En verder een doorlopende print op de rug bijvoorbeeld...

Of een siernaadje voor het omzomen...

Het kleedje gaat, zoals gezegd, dus al eventjes mee. Maar het foto's maken ervan lukt niet altijd even goed... Eentje van nu en eentje van dan, ongelooflijk om te zien hoe ze in de laatste 3 maand veranderd is...
Ach, ik zou er zo in willen bijten, in mijn ijsjesmeisje...

Het onderrokje is een tulerokje uit de zeeman, jawel... Het past wonderwel onder het kleedje en geeft het extra volume. En de dochter waant zich een echte prinses!

En prinsessen, die dragen kronen, niet? Zeker als ze 3 jaar worden! Deze week werd dus een bijpassende kroon gemaakt, volgens hét patroon...

Samen met klaspop Antje, die dit weekend op bezoek was, zat ze al helemaal klaar om de kaarsjes uit te blazen... 

En 3-jarige meisjes, die mogen wel eens op de tafel staan om te tonen hoe groot ze al zijn hé...

Stof: Canadees stofje, geen merk te vinden, gekregen (dankje, mama!)
Patroon: basis uit 'stof-voor-durf-het-zelvers' met aanvullingen (kapmouwtjes en kraagje)

My little big girl...

...heeft een stap gezet... Zaterdag deed ze haar eerste communie én groeifeest. 

Een prachtig feest was het, thema 'bomen'. Over groeien en loslaten, 'ge moogt zijn wie ge zijt', een plaatsje zoeken in het bos, altijd maar opnieuw, seizoen na seizoen, ...

Op de school van Stien wordt de invulling van de viering(en) aan de ouders van de kinderen toevertrouwd. Een intensief werk, maar het geeft zoveel voldoening... De snoetjes van alle 22 kinderen zaterdag, onbeschrijflijk... Ze genoten met volle teugen, en zij niet alleen! Ik geef toe, ik heb even een traantje weggepinkt, emotie, vooral fierheid. Fierheid en trots op al die mooie kinderen, en dan vooral op dat ene kleine grote meisje... 

Ach, ik zou nog wel even kunnen doorgaan, maar daar zitten jullie waarschijnlijk niet op te wachten... Valt het op dat ik ervan genoten heb? 
Dan laat ik jullie nu even meegenieten van mijn dochter!

Eigenlijk wil ik jullie vooral het kleedje laten zien...

Na een aantal testversies, is het misschien niet helemaal geworden wat jullie verwacht hadden, maar hé, er hoort wel een verhaal bij...

Het stofje is echt vintage, jawel... Minstens 50 jaar oud, echte zijde uit het Oosten. De buurvrouw van mijn ouders was ontzettend handig en verzamelde vanalles en nog wat om mee te knutselen en te prutsen. Via haar man, die handelde in stoffen, is er o.a. ooit een rol echte zijde bij haar terechtgekomen. Na haar overlijden ruim 10 jaar geleden, besloot haar dochter, die niet zo geïnteresseerd was in al die stofjes van haar moeder, om deze en andere stoffen en toebehoren aan mijn moeder te geven, wetende dat zij wel naaide en dit met dank zou aannemen. 
Al jaren ligt de rol stof dus in de kelder bij mijn moeder, zorgvuldig opgeborgen, want (minstens emotioneel) wel van belangrijke waarde. Te wachten op een bestemming. Die nu eindelijk gekomen is... Het stofje is echt prachtig van kwaliteit en dessin, maar wel vrij fragiel... Ik heb even goed moeten slikken vooraleer ik er mijn schaar in durfde zetten, maar ik ben zo ontzettend blij met het resultaat. 
En de dochter nog het meest van al, een echt zwierkleedje, mét (zelfgemaakte) tule-rok!
Maar goed, genoeg verteld, ik laat jullie nog even meegenieten...

Een filmpje heb ik niet, maar zo kunnen jullie zich het zwier-effect misschien wel een beetje voorstellen...

Voor de geïnteresseerden: het patroon is een aangepaste versie met kapmouwtjes uit stof-voor-durf-het-zelvers, een beetje op maat gemaakt voor de smalle dochter. Vandaar de eerdere testjurkjes! 

Van de viering zelf heb ik geen foto's. Ik startte wel met fotograferen bij het begin van de viering, bij de levenscirkel met meter en peter. 

(En ja, met kousenbroek en truitje, ondanks de prachtige dag was het toch frisjes...)
Het vervolg van de viering werd binnen gedaan, met o.a. deze foto als resultaat...

Dus besloot ik maar wijselijk om het fototoestel weg te steken en verder gewoon ten volle te genieten van de vieringen... Want zo'n mooie momenten kunnen nu eenmaal moeilijk op beeld geplakt worden...

Mijn Maakdag-jurkje

Eindelijk vond ik wat tijd om mijn zondagse Maakdag-creatie af te werken, te fotograferen, en nu nog te bloggen. (Iemand trouwens een idee waar je tijd kan kopen? Of is het overal uitverkocht?)

Vorige zondag trok ik dus naar Gent om bij deze dame deze workshop te volgen.
Ja, we hebben hier een communicantje in huis, en nee, dit wordt niet haar communiejurkje... Maar toch een modelletje dat ik nog vaker zal maken!

Voor mij was het gegeven op zich al een zaligheid: een ganse namiddag rustig en ongestoord kunnen naaien, in goed gezelschap, onder deskundige begeleiding en met een hele hoop tips en trucjes. Heel wat interessante weetjes staan ondertussen al geblogd, qua naslagwerk kan dat dus wel tellen!

Dat je als kers op de taart op het einde van de dag een jurkje meeneemt naar huis, dat maakt het verhaal gewoon compleet...

Het stofje, daarvan wist ik onmiddellijk dat dit voorbestemd was voor een zwierig jurkje.
Ik vond het bij de stoffenkamer, en vond er ineens ook een bijpassend paspelbandje bij... Goud, ja... Voor een prinses mag dat wel hé?

Het patroon kregen we kant en klaar geleverd, uiteraard uit het boek. Maar met speciale wensen: een smal 6-jarig meisje. Maat 110-116 werd het dus, verlengd (dankje Griet!). En uit ervaring bij het maken van het vorige kleedje, versmalde ik het bovenstukje ook deze keer 4 cm in omtrek.
Ook de rokdelen waren reeds voorgeknipt en al. Maar ik kon het niet laten om de delen toch iets breder te maken, want een zwierrokje mag echt wel zwieren hé...

Tot daar mijn eigen durf. Voor de rest volgde ik vol vertrouwen en nauwgezet de instructies. Met een zeer bevredigend resultaat!

Helaas kon ik het jurkje de avond zelf niet meer tonen aan Stien, ze lag al zalig in dromenland. Maar haar snoet als ze het kleedje de volgende ochtend zag, daar werd ik helemaal week van... Ware het niet dat ik het kleedje nog moest omzomen (ik wou het haar eerst aanpassen), ze had het maandag al direct aangedaan.
Ze poseerde vanavond dan ook maar wat graag voor de camera...

En o ja, dat kraagje en die mouwtjes, I love it...

Er werden nog heel wat mooie kleedjes genaaid zondag, ik kon er hier al eentje geblogd vinden. Als iemand er nog eentje vindt op het net, laat het mij weten hé! 

Waar is de lente?

Waar is de zon?
Laat ze maar komen, want wij zijn er klaar voor!

In voorbereiding van een bijzonder feest eind april, maakte ik al eens een testkleedje. En testte ik ineens nog eens een paar andere dingen uit...
Doorlopende motieven bijvoorbeeld. En flapjes met paspel. En een rokdeel met eens 2 stolpplooien i.p.v. 1 centrale stolpplooi of 1 zijwaartse. Stolpplooitjes, I like it...

Het patroon komt uit stof-voor-durf-het-zelvers. En het zou geen durf-het-zelvers-kleedje zijn als ik er dus niet 't een en 't ander aan veranderde...

Het begon eigenlijk al moeilijk met de maatbepaling. Dit prachtige kleedje werd mij voor even toevertrouwd om te kunnen aanpassen aan de eigen dochter en zodoende te zien of maat 110-116 voor mijn 6-jarige wel ok zou zijn.

En hm, daar gingen we weer... Te breed en te kort, as usual... Ok, dus we gingen wel voor een 110-116, maar beide patroondelen van het bovenstuk werden 1 cm versmald, wat neerkomt op een vernauwing van de omtrek met 4 cm. (Maar ondanks de behoorlijke vernauwing vind ik het nog altijd net een beetje te breed uitvallen voor het stofje van de 'echte' jurk die ik in gedachten heb...)
Daarnaast verlengde ik beide patroondelen met 1 cm, waardoor de naad meer ter hoogte van de desbetreffende taille komt. 
Het bovenstuk hier verstevigde ik helemaal met vlieseline en is gevoerd. En ik lette erop dat het motiefje mooi in 't midden staat...

En de rok? Die werd ook met heel wat centimeters verlengd, en er werd nog vanalles anders aan aangepast... Mijn inspiratie haalde ik eigenlijk hier. 
De patroondelen van de basisrok werden verknipt en opengeschoven om stolpplooien toe te voegen. De positie én de grootte van de stolpplooien paste ik aan aan het motiefje. Op die manier loopt het motief door als de stolpplooien dicht zijn.
Ook op basis van het stofmotiefje koos ik de grootte van de flapjes. En ik voegde er een paspeltje aan toe. 

Ik probeerde de motieven in zowel de achternaad, als ter hoogte van de taille te laten doorlopen... Op de ene plaats is het al beter gelukt dan op de andere, maar al bij al ben ik best wel tevreden!

Het totaalplaatje, daar is de dochter ontzettend enthousiast over. Ze poseerde dan ook maar al te graag voor de camera! 

Eigenlijk had ik eerst het patroon in mijn hoofd, en toen ik op dit stofje stuitte, wist ik meteen dat dit voorbestemd was! En met zoveel te combineren...
Met fuchsia truitje:

Met oranje truitje:

Over het eindresultaat ben ik ook wel tevreden, alleen valt het vooraan niet altijd helemaal zoals ik graag zou willen. 

Ik overweeg om in het voorstuk, tussen de 2 stolpplooien, nog wat vlieseline te strijken, zodat het wat platter valt en niet in een punt zoals nu wel eens het geval durft te zijn...
Wat denken jullie? Doen, of laten zoals het is?

Maar algemeen besluit: testjurk is geslaagd, laat die lente maar komen! 
(Al heb ik ondertussen samen met de dochter besloten om voor de 'echte' jurk toch een ander model te kiezen...)

patroon: aangepast patroon uit stof-voor-durf-het-zelvers
stof: bambiblauw of vermiljoen (ik weet het niet meer zo goed, en vind ze ook niet meer terug op de sites...)